Chodzenie po ogniu
Cztery metry. Boso. Po żarze.
Na zewnątrz płonie ognisko, a wokół niego stoi 60 osób. Łatwo wtedy pomyśleć: to nie dla mnie. Zanim ktokolwiek zdejmie buty, jest czas na przygotowanie. Prowadzący tłumaczy, jak iść: spokojnym, równym krokiem, bez zatrzymywania.
Potem ognisko zamienia się w ścieżkę. Cztery metry żaru, który ma kilkaset stopni. Nikt nikogo nie namawia. Każdy decyduje sam. Pierwsza osoba rusza. Kilka kroków i jest po drugiej stronie. Reszta grupy bije brawo. Za nią idą następni.
Po takim wieczorze „nie dam rady” brzmi już trochę inaczej.


